Victoria On The Rocks

Oktober, Yvoir, een rotsmassief, herfstkleuren alom.
Mijn klimpartner maakt zich klaar om een route te klimmen. Ik zeker hem.
Links van ons wordt Frans gesproken, rechts Engels. Blijkbaar let de klimmende dame,rechts, niet zo goed op want de dame op de grond die haar zekert, roept om de haverklap: Look at your setje! Waarop de klimmende dame het setje draait tot het weer zo hangt dat het klimtouw er vlot doorheen glijdt.
Setjes, klimsetjes.  Straks thuiskomend trekt die dame misschien een vers lingeriesetje aan, vliegt ze in haar kookpotsetjes of neemt ze een onderdeel van haar messensetjes om de groenten in blokjes te snijden. Of richt ze zich naar haar pannensetjes om bacon and eggs te bakken.
De klimmende lady is hardleers blijkbaar, toch wat die setjes betreft. De dame op de grond herhaalt haar oproep, nu nadrukkelijker ‘Victoria, Victoria, your setje!’
Het klonk erg Hollands, dat Victoria. Ik associeer Victoria met een Engelse koningin en dus laat ik Victoria in mijn hoofd heel academisch Engels klinken.
Victoria, een koningin ja. Ook een godin? Iets te maken met victorie kraaien?
Terug op de begane grond hoor ik hoe de dame Engels Engels praat, zoals ik dat graag hoor klinken. Het heeft iets plechtstatig dat Engels Engels. Iets aristocratisch, iets voor bij the afternoon tea. With biscuits. In een heel chique salon.

Bij het opschieten van het klimtouw om het te behoeden voor verknoping tot onontwarbare spaghetti schiet er door mijn hoofd: er mag hier ook vloeiend zangerig Italiaans gepraat worden. Kan ik mij in de Dolomieten wanen op één of andere via-ferrata route met op het einde van de dag een bord spaghetti bij la Mama.

Victoria, volgens de dikke Van Dale, de nieuwe versie: godin van de overwinning.
Verder victoria (met kleine v): een vierwielig laag open rijtuig; een soort gebakje met bovenop een strooisel van geschaafde amandelen, suiker en citroensap; of nog, een grote eivormige lichtrode pruim, genaamd naar Victoria, Britse koningin (1837 – 1901). En meteen wordt erbij vermeld dat het Victoriaanse tijdperk gekenmerkt werd door kwezelarijen en preutsheid. Victoria on the rocks, ze zag er noch kwezelig noch preuts uit.
Wat een mens niet allemaal bijeen associeert bij het zekeren en het klimmen en achteraf thuis bij het schrijven van een tekstje over een dagje klimmen.

In multi-talig gezelschap de rotsen op en af. Meer van dat.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s