New Zealand (1)

Familiebanden en zin om te reizen hebben Martine en ik doen besluiten een ticket aan te schaffen met als eindbestemming New Zealand. Vertrekdatum gepind op 21 december van het voorbije jaar, terugvlucht de 21ste van de voorbije maand januari.

Diverse malen al eens aan gedacht om naar dat verre nieuw Zeeland te reizen, maar ongeveer 24 uren vliegtuigstoel onder je zitvlak leek mij een overdaad aan zitten.

Maar wie niet waagt niet wint. Wie niet waagt blijft op één of andere manier ter plaatse zitten en dat kan ook drukken op het zit-vlak. Dus op reis naar mijn dochter Lies en zoon Arne en zijn vriendin Anneleen die in dat verre land zijn gaan wonen. Ver is relatief uiteraard, hangt af van waar je staat en waar je heen wil.

Dit keer, wisten we alvast vooraf, geen witte kerst voor ons want down-under is het zomer als het hier wintert.

Het Belgisch KMI hanteert voor een witte kerst ‘een gesloten sneeuwdek van minstens 1 cm dik in Ukkel op 25 december. Omdat kerst op het zuidelijk halfrond in de zomerperiode valt, is een witte kerst aldaar een zeldzaamheid. Antarctica is hierop een uitzondering’. Aldus het KMI.

Ik dacht dat in het vlakke land waar we hier wonen in het noordelijke halfrond, een witte kerst ook een grote zeldzaamheid is.

Een zomerse kerst in het vooruitzicht. En dat is het ook geworden. Lucky us, met zon en al. De kerstbomen met kleurrijke ballen en slingers versierd waren er ook.

Een beetje vreemd om rood-wit geklede nep kerstmannen te zien hangen aan schoorstenen en gevels terwijl wij er rondliepen in T-shirt en short. Met al onze niet door textiel bedekte lichaamsdelen ruim voorzien van zonnebrandcrème. Factor 50 is aangeraden. Er zit een gat in de ozonlaag boven Nieuw Zeeland. Vandaar de zorg en bezorgdheid van menigeen om te smeren voor de tocht naar buiten. Om te smeren voor het wandelen, joggen, mountainbiken, zwemmen, vissen en meer van dat. En vergeet ook het smeren niet tijdens…

Er was al een Zeeland (hier net ten noorden van onze contreien) toen de Nederlander Abel Janszoon Tasman op 13 december 1642 land in zicht kreeg daar op dat zuidelijk half-rond. Zeevaarders waren zoekend naar Terra Australis, de veronderstelde zuidelijke tegenhanger van de noordelijke landmassa’s. Kwestie van de wereldbol op één of andere manier in evenwicht te houden, dacht men toen, moest er op die helft ook heel wat land te vinden zijn.

Het intussen 373 jaren (en enkele maanden) geleden ontdekte land werd Nieuw Zeeland genoemd.

Het land had al een naam: Aotearoa, land van de lange witte wolk. De naam kwam van de Maori, de eerste inwoners van dat land.

Een land ontdekken en er zelf een naam aan geven het heeft iets weg van ‘iets ont-eigenen’ ten aanzien van wie er al woonde en er al een naam aan gaf.

Namen veranderen is identiteiten veranderen, is andere identiteiten toevoegen of weglaten. Een (nieuwe) naam geven doet altijd iets met de identiteit van wie of wat wordt (her)benoemd. En namen worden meestal toegekend door diegene die het voor het zeggen heeft, toegekend door wie de macht heeft. Maar ik wijk af.

Wat de geschiedenis ook was,

het is een pracht van een land:

New Zealand

Aotearoa

Land van de Lange Witte Wolk.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s